viernes, 16 de enero de 2015

4

Desfacer a cama
nunha mestura de amor e hormonas
que me fan perde-lo sentido.

Refacer a vida
mostrándonos na nosa totalidade,
espidos ante o mundo.

miércoles, 14 de enero de 2015

Para Tania.

Llevo actualmente 3 horas, 47 minutos y 22 segundos viviendo en el último minuto. La saeta del reloj ya no avanza, ni del mío ni de ningún otro, en este bucle que creo infinito. Las cuerdas que nos atan ya no sujetan nada; tirar del hilo es, a tal punto, un esfuerzo estéril y un gasto de fuerza inútil.
Tal vez me he pasado con el giratiempo, no lo sé, o yo mismo me he enterrado bajo su arena y ya no soy capz de perdibir otra cosa. El caso es que estoy confuso. Mucho. Borracho de una realidad más dañina que cualquier otra droga.
La verdad, puede que el tiempo ya nunca más vuela a andar. Quizá cuando decida hacerlo de nuevo le entre la prisa y acelere más de lo debido, no lo sé.
Hoy, un hoy que tal vez nunca termine, aunque ya me da igual, sólo tengo clara una cosa: Quiero ser un náufrago en el azul inmenso de tus ojos y broncearme con cada rayo de tu pelo rubio. Quiero saber que, pase lo que pase, voy a seguir contigo y en ti. 

lunes, 1 de diciembre de 2014

Tiempos de cambio.

Cómo encontrar palabras para describir algo que la propia razón no entiende, me pregunto. Cómo hacerlo y lograr que ello le haga justicia.
Es locura, sin sentido ni causa, locura por placer y disfrute. Sonreír sin motivo sabiendo que es así y que eso es lo mejor que tiene, porque... ¿Para qué buscárselo? ¿Para tener que dejar de sonreír? No, gracias.
Es pasión desenfrenada, como sangre que brota por las espinas de una rosa roja. El momento que se escapa y sabes que no puedes dejar marchar ni por todo el oro del mundo.
Es tierra, es cielo.
Es el principio de un largo camino.

lunes, 3 de noviembre de 2014

Non é casualidade.

     - Tes demasiada sorte, recoñéceo, asemella que todo che sae ben. Diría máis, aínda cando erras, naide se queixa... E, non, non dá o mesmo oito que oitenta, pero no teu caso aplícaseche... E, sabes o pior? Sempre levas ese sorriso enriba.
     - Queres saber por qué a vida me sorrí? - Díxenlle eu.- Porque eu lle sorrío a ela.  

jueves, 16 de octubre de 2014

Arte compensatoria. Dedicado.

Es como cuando soplas y salen miles de pompas de jabón, contemplas fascinado como estallan y admiras su bella y breve delicadeza. Como cuando pruebas Peta Zetas por primera vez y sientes las explosiones en tu boca, escuchas los chasquidos y saboreas el dulce. Como una sesión de fuegos artificiales que iluminan el cielo y tus ojos, y no puedes dejar de mirar.
Es una racionalidad absolutamente irracional que se pierden en los márgenes y en el tiempo, sin dar motivos, aunque tampoco los busque. Una brecha dónde, de vez en cuando, se juntan mis heridas y las tuyas a pesar de no existir coherencia.
Es cada uno de esos minutos que valen oro, que valen horas. Cada una de esas horas que hacen madurar años.
Es mi arte compensatoria, mi perdón innecesario, soy yo.

miércoles, 24 de septiembre de 2014

Profunda dor.

                Seu pai, entre as brétemas da noite, agochábase, mais a súa maldade non era tan sinxela de esconder.
                Acababa de cometer o peor crime, asasinaraa. O seu corazón aínda latía, os seus pulmóns filtraban o osíxeno e os seus ollos podían ver, é certo, pero ela estaba morta.
                Entre berros e suor, súplicas e forza bruta, sentiu como o demo lle separaba as pernas e a penetraba. O seu espírito fragmentouse e fuxiu deixando atrás un recipiente baleiro ó que se lle chama corpo. Fuxiu en mil direccións, tantas coma pedaciños, chorando a lágrima solta, aquí e acolá.

                E as súas bágoas convertéronse no orballo da mañá.

miércoles, 10 de septiembre de 2014

P.D.: Te quiero.

                Intenso y apasionado pero terriblemente corto, así es cómo yo lo definiría. El comienzo del fin.
                Por un instante el tiempo se detuvo, si es que fluye de manera constante, y lo hizo para cambiar nuestras vidas. Podríamos decir que fue el Big Bang que marca nuestro rumbo, nuestro destino y cada una de sus estaciones, una explosión de energía que emana y nos lleva a expandirnos pero siempre conectados. Y con una sonrisa sin pretensiones pero digna de la mejor de nuestras alabanzas.
                Es cerrar los ojos para recordar, para recordarte, y estremecerme con violencia.
                                                     

P.D.: Te quiero.