viernes, 12 de mayo de 2017

Presión. Prisión. Pasión.

O esforzo traerá a recompensa, espero. Polo momento non me queda máis que traballar e resgardarme de cando en vez dunha nova folla, pechar os ollos e soñar.

Os soños son o refuxio no que me amparo, cálidos nos días de frío e frescos cando se acerca o verán. Soños, quen non os tivo? Máis só os que conservamos ceibe ao noso neno podemos voar grazas a eles. Soños, grandes e pequenos, vida en distintas doses. Soños de infancia e liberdade, de xogo, de aula, de paz.  

lunes, 17 de abril de 2017

El rayo que no cesa.

Bajo el rayo que no cesa, abrasando mi piel a cada contacto errático con el que me destruyes en un verano de sequía. Mi cuerpo se deshidrata ganando un aspecto desértico, árido en su superficie, deseoso de beber de tu fuente que ya no distingo si es vergel o espejismo.

Recuerdo un invierno frío, resguardándome en cada uno de tus rincones por el placer de descubrir nuevos sentidos. El tiempo descuidaba a Cronos, entregándose a un Kairós que fluye entre la calma y el frenetismo, enloqueciendo voluntariamente. Los copos se derretían al vernos.

No temíamos a la primavera con sus lluvias y florido mayo, sabíamos que la explosión de color que supone no alternaría el equilibrio de nuestra perfecta policromía. El agua que caía sobre nosotros sólo era un complemento superfluo que proporcionaba el dramatismo de la escena, difuminando nuestro perfil para fundirlo en uno.

Pero entonces llegó junio, con sus traicioneros vientos del este arrasando la plenitud que conformábamos, portando una preciosa rosa negra y sus espinas. Me olvidaste por regarla, aun sabiendo que sus púas eran veneno puro que te intoxicaba, embelesada por una belleza efímera y egoísta.

Ahora muero solo y desolado, cargando la piedra de Sísifo en un tropiezo que no tiene final.

domingo, 6 de noviembre de 2016

Amor sin pausas.

Me las encuentro y me agreden en una suerte de serendipia de la que ni huyo ni trato de huir, aceptando que ellas me han elegido a mí para mi fortuna y su desgracia.
Se clavan, en mi piel y en mi memoria, dejando en añicos mi integridad con su desgarrador filo que todo lo puede y ante el que no opongo resistencia; quiero que me invada y atraviese mi cuerpo haciéndome partícipe de su locura.
Es difícil describir lo indescriptible de su llegada y la emoción que me embarga cuando las tengo delante, ofreciéndose para mi grotesco juego donde la belleza estética y la intensidad suponen lo único agradable que podemos encontrarnos. Una orgía sadomasoquista donde sólo yo implico mis sentimientos y el amor queda relegado a un ego masturbatorio, placentero, pero también fraudulento y solitario.

Alcanzando el clímax tras cada nuevo movimiento. 

jueves, 20 de octubre de 2016

Paracetamol.

Despierto con sed y una cruda resaca. Desorientado y confuso, trato de levantarme, pero mi estómago da un vuelco. Mejor esperar.
Un martillo neumático golpea mi cabeza y me aturde, no me deja pensar con claridad ni recuperar en los cajones de mi memoria los recuerdos de la noche de ayer, conocer la realidad de mis actos. Sudo tiritando en una cruel e inapelable ironía mientras escucho la lejana carcajada de mi cuerpo burlándose de mí, sintiéndome víctima de algún que otro grado de más. Mente frágil que necesita auxilio.
Me yergo con esfuerzo y camino vacilante, sólo busco llegar al váter y soltar todo el veneno. Rápido, aunque las sacudidas sean violentas y me aguarde un amargo sabor. Despierto con la náusea.
Dedico un par de plegarias al paracetamol, digiriéndolas con el agua fresca que guardo en la nevera. Sálvame de este sufrimiento, pues sólo en ti confío.
Las turbulencias desaparecen y vuelvo a ver nítido, mi razón fluye de nuevo recuperándose del fuego que la atormentaba, pero un inquietante pensamiento me ataca: “¿Y si mi alma nació atormentada y sólo estoy disfrazando la realidad con una nueva y amigable careta?”. Lloro. 

martes, 27 de septiembre de 2016

Virus H.

            E se a Terra fose un gran organismo complexo, cheo doutros máis pequenos que o manteñen vigoroso? Creando novas células e renovándoas para prolongarse no tempo ata acadar o seu límite vital e converterse en po interestelar.
            Naceu xa fai milenios para ir madurando pouco a pouco, aprendendo de si mesma para mellorar e evolucionando os seus propios órganos para gañar novas capacidades que lle permitan ser distinta e máis completa. Integrouse a si acomodando cada unha das súas partes, logrando un todo máis rico onde a diversidade é o único denominador común e a excelencia é o verdadeiro obxectivo, a súa razón de ser.
            E se o ser humano fose un virus? Atacando o organismo hóspede, esquilmándoo ata desgarrar os seus órganos. Debería ser erradicado. 

sábado, 11 de junio de 2016

Eu e non Outro.

Pecho os meus ollos para ver o mundo nítido, a única realidade da que eu vos podo falar e que hoxe cinxe todo entre as estreitas marxes desta media folla. Paredes que non son máis que pretendidos obstáculos queren pechar o meu camiño nunha única dirección onde todo conflúe, pero eu derríboas coa forza dos meus devanceiros que aínda habitan no meu peito. Nada me para.

            Eu decido que é o que me convén aínda cando Outro non estea de acordo, pois só eu coñezo cada debilidade que nunca me debilita. Ridículo, verdade? Coma o teu estúpido sistema de prexuízos.


            Só Deus pode xulgarme, e matouno Nietzsche fai un par de séculos. 

viernes, 27 de mayo de 2016

Mírame.

                Hoy es un día extraño. Un día de esos en los que te dejas el alma y sales a ver qué sucede, sabiendo que no vas a encontrar nada nuevo por mucho que busques. La verdad, tenía que haberme quedado en casa, a veces se hace demasiada carga disimular.
                Tú dime, qué gano con ir de fiesta si en todo el pub no hay más de tres personas que sepan escribir con una ortografía correcta y con una dicción mínimamente decente; qué gano si por ir con unas simples zapatillas y una sudadera ya me convierto en nadie y me diluyo.
                Sé que hoy estoy siendo arrogante, pero tengo una mente más lúcida borracho que la mayoría de los que estaban a mi lado hace un par de horas en su momento de esplendor. Y, la verdad, es triste. No es beber para ser interesante, es beber para hacer que los otros sean interesantes.
 Cuál es mi lugar, me pregunto. Cuál es mi camino y por qué voy dando palos de ciego por un sendero en braille que solo sabe decirme que estoy perdido.
Quizá tan solo se me ha indigestado la cena. Lo dicho, hoy es un día extraño. 

sábado, 23 de abril de 2016

El Caballero de la Triste Figura.

Cómo no va a estar triste mi alma poeta si mi musa ha huido por verme demasiado alegre. Me acompaña Soledad, pero hoy es más que suficiente. Estoy yo, yo mismo, encerrado en mi atalaya desde donde observo cada movimiento ajeno y disfruto de mi privilegiada posición. No sé si estoy loco o he escapado de las cuerdas de la cordura, pero hoy cabalgo a Rocinante y no hay molinos que me venzan.

Cómo no va a estar triste mi alma poeta si mi musa ha huido por verme demasiado alegre. Ya no lloro versos a la luna llena, ya no apuro el vaso para escribir el último párrafo. 

jueves, 25 de febrero de 2016

Acotío.

Como escribir acotío
se cando un verso morre, choro.
Se a lingua é ousada
pero o cemiterio está cheo de valentes. Choro.

Como escribir acotío,
ser afiador de palabras sen fío
que desgarran
as febras dun corazón ferido.

Como escribir acortío
cando xa ninguén sinte.
Xa non hai ríos de bágoas,
xa non queda sal no mar.

Que doado é escribir, mais só cando a fala é muda. 

martes, 3 de noviembre de 2015

Doblepensar.

            Especular en el mundo del espectáculo y su peculiar forma de cuidar la desinformación interesada para los desinteresados.
            Procurar que no existe cura para una sociedad que la cultura de la incultura convierte en suciedad.
            Controlar desde el descontrol de seres humanos que han perdido su humanidad por su vanidad y la banalidad de sus mortíferas vidas.
            Para mí, sentir la necesidad de que sientan, de derrumbar este rumbo sin sentido mediante bombas de racimo.

            Doblepensar. 

lunes, 26 de octubre de 2015

Asasinato.

Os latexos do meu reloxo mantíñanme con vida, pero quedáballe pouca corda e a min escasas forzas. Sentíao, falábame desde o peto, alto e claro, suplicándome que reunise o valor suficiente para premelo gatillo e rematar con aquel sufrimento. Disparei.

Recordo sentir o frío aceiro do canón no meu padal, tan xélido que queimaba, ata que ardeu e os meus miolos se propagaron manchando toda a habitación. O meu sangue tinguiu de vermello o meu corpo limitado e de prata o meu espírito infindo, ensinando a miña vergoña ao mundo futuro.

Non quixen bágoas nin flores inmerecidas, fun un fillo de puta con sorte toda a vida e, aínda así, o meu ego rematou con ela. Non quero choros, nin rezos, só que se me recorde na miña eternidade, que non é pouco. Non penso desculparme, a estas alturas xa non lle debo nada a ninguén máis que a min mesmo, e estouno pagando agora mesmo.

Fermoso, verdade? A destrución é a única forma de orde que coñezo e o caos estábase apoderando de min. Era preciso poñerlle FIN. 

sábado, 24 de octubre de 2015

Sin-sentido.

   Ayer perdí el sentido al cruzarme contigo. ¿Me ayudas a buscarlo? Ahora estoy desorientado, confuso, y la saeta de mi brújula sólo te señala a ti. Fueron un verdadero cúmulo de extrañas coincidencias las que nos llevaron a compartir el camino y el momento, ¿no crees? Pero yo estoy seguro de que no fue simple casualidad y pienso que tú, después de todo, opinas lo mismo.
   Hoy, te busco pero no te encuentro, así que me recreo en mi breve recuerdo. Tú me buscas, yo así lo siento, pero no nos vemos.

    Es curioso: Yo te echo de menos, tú me echas de menos y no nos conocemos. 

viernes, 16 de octubre de 2015

Mendigo.

Caminaba por las calles manchando sus botas de barro.

La mugre está ahí, lo sé, no se ve pero entra por el resto de mis sentidos. Es nauseabundo. La sociedad ensucia mi cuerpo y mancilla mi alma pura. Dorian no se merece esto, estoy demasiado por encima. Es estúpido creer que éste es mi sitio, estúpido y ofensivo a partes iguales.

-Amable señor, ¿podría darme una moneda? Por caridad.
-Ni te me acerques, escoria.

¡Quién se habrá creído ese jodido mendigo! ¡Cómo si no tuviera nada más que hacer que contagiarme con la podredumbre de sus gusanos! Si hasta su propia ropa, raída y cochambrosa, trata de huir de él.
Míralo ahí, pidiendo, pretende dar pena cuando no da más que asco, con su mirada clavada en mí sin saber que podría destruirlo con poco más que un dedo… Pero no merece la pena, prefiero ni rozar su aire.


Se alejó del espejo de su pasillo y fue a servirse otro bourbon. 

sábado, 10 de octubre de 2015

O monstro.

Podería dicirse que tiven bastante sorte coa vida que me tocou. Non sei o que é realmente pasar fame, non me vin obrigado a traballar duro desde neno para saír adiante e nin tan sequera os estudos eran algo difícil de superar para min. Tiven unha infancia feliz, coa miña familia que tanto me quere ao meu lado e con toda a liberdade e as oportunidades que un pobo como Triacastela che ofrece.

Todo ía ben, sen maiores complicacións que preocuparme por seguir adiante coa miña vida, sen grandes presións por ningures e, en xeral, con tódalas facilidades posíbeis. Pero as cousas pódense torcer, e vaia se o fixeron...

Non recordo exactamente cal foi o momento pero arredor dos 17 anos empezou unha época escura na miña vida. Non é que me choveran grandes desgrazas, non aconteceu nada extraordinario, nada que outras persoas non teñan vivido e superado sen demasiados problemas, pero no meu caso foi moi distinto. Eu non sabía nese momento como enfrontar o que estaba a pasarme, pensaba demasiado e cargábame de culpas que non me correspondían e responsabilidades para as que non estaba nin medianamente preparado.
Así foi como, pouco a pouco, chegou o monstro. Empecei a durmir moito máis do normal, a non querer saír da cama, a encerrarme na miña habitación e mesmo a descoidar a miña hixiene. Algún engrenaxe da miña cabeza empezaba a quebrarse e eu non entendía por que.

Pasei así moito tempo, cada vez indo a peor. Fun para Santiago estudar, pero as cousas saíron mal e antes incluso de rematar primeiro estaba de volta na casa. Foi, a pesar diso, unha decisión acertada, naquel momento estábame destruíndo demasiado e necesitaba un lugar seguro para min e tempo para medrar. Fracasei en varios proxectos durante un tempo, a vida estaba a escorrérseme das mans e eu non tiña ningún mecanismo para evitalo.

Aínda así recoñezo que non foi un período totalmente negativo, aproveiteino para ler bastante e aprender un pouco máis acerca da miña idea da vida e mesmo de ideas políticas, pero atopábame totalmente perdido.

Fun pechándome cada vez máis no meu mundo de escuridade do que non sabía saír. Os meus pais preguntábanse que podían facer por min para que estivese ben, pero a verdade é que a situación era complicada, tal vez porque ninguén queríamos ver a realidade. Eu TIÑA DEPRESIÓN.

Arredor dos 20-21 anos, despois duns tres nos que a miña vida cada día que pasaba viraba máis cara o fondo, reunín as miñas últimas forzas para dicirlles a meus pais que o que me pasaba era que tiña unha depresión e que necesitaba axuda profesional.

Recordo que foi un momento durísimo, recoñecer que eu non era capaz de saír de aquelo, ademais existen aínda agora moitos prexuízos contra a psicoloxía e a psiquiatría e eu non quería encarar o cruel que pode ser a sociedade.

Ó principio dábame moita vergoña dicir que estaba tratándome contra unha depresión, que o Escitalopram e o Lederfolin se converteran nos meus mellores amigos que me acompañarían durante moito tempo. Pouco a pouco a cousa foi mellorando, é certo, fun aceptando a realidade e mesmo mellorando o meu estado anímico, o que me permitía por fin saír das “críticas” da xente sen danos.  

Hoxe fai aproximadamente sete meses que deixei de tomar a medicación e podería dicir que me atopo totalmente recuperado. Foi un momento duro, unha medicación psiquiátrica tan prolongada no tempo crea adición, e mesmo tiven algunha pequena crise, sentía que necesitaba esa medicación. Sufrín cambios bruscos de humor durante un tempo, sentía como impulsos eléctricos por todo o corpo e os meus niveis de enerxía baixaron. Só a miña determinación por saír diso se mantivo firme.


Agora estou ben, mellor que nunca, pero xa vedes que non foi algo sinxelo. 

miércoles, 7 de octubre de 2015

Extrañándote.

Bebo a morro de la botella creyendo que en el fondo estás tú. Trago con ansia, sin siquiera saborear el amargo, un vaso tras otro mientras veo como baja el nivel.
Me acerco a ti, lo noto, mis sentidos empiezan a nublarse como cuando estás a mi lado.
Lo tengo claro y no ceso en mi empeño, éste es el camino que me llevará hasta ti, ni me planteo dejarlo.
Lo sé, sé que parece que estoy equivocado, pero continúo con voluntad de acero. Ésta es mi verdad, que nadie se atreva a cuestionarla.

Apuro el último trago, totalmente centrado en recordarte. Desaparezco entre la niebla.  

jueves, 17 de septiembre de 2015

V.


Quixen dar un pasiño máis,
por pequeno que fose,
sentindoo coma o derradeiro.
As forzas esvaecéranse
deixando tras de sí catro pedras
ás que non nomearei nin ruínas.

Eu, tan só podía mirar o chan
no que estaba axeonllado
sepultándome coa lama.
A terra seca mesturárase comigo,
a sangue e as bágoas
decidiran que así era mellor.


Senteime a esperar ao meu destino
e entre arrepío e arrepío
foi cando puiden erguer a vista.
Varias mans esperaban ás miñas,
facéndome entender
que non deixarían que me rendese.

miércoles, 15 de julio de 2015

Carta sin remite.

He perdido la cabeza. No recuerdo dónde ni cuándo, pero esta mañana quise usarla y simplemente no estaba.
No sé quién soy, no reconozco dónde me encuentro y mentiría si te dijese que somos amigos; tan sólo espero que seas capaz de reconocer mi letra y puedas devolverle el nombre a mi alma que se encuentra vacía. 
Disculpa que te escriba, pero en mi cartera solamente tengo un papel con tu dirección y eso debe significar algo. Hoy necesito que alguien me de cobijo entre sus recuerdos.
Necesito decirte que el tiempo no cura la locura, jamás podré agradecértelo; pero, por favor, apiádate de este pobre hombre solo.
Un saludo, Nadie.

jueves, 9 de julio de 2015

Altas pretensiones.

Como una gota de agua que se resiste a morir bajo el agobiante calor de julio, que se resiste a evaporarse hasta formar una masa amorfa junto con el resto. Así me siento.
Como la última gota, echando de menos algo que no quiero y enfrento gastanto las últimas reservas de fuerza que guardo en mi yo inmaterial, preguntándome cuánto tiempo tardaré en sucumbir.
El invierno todavía se ve demasiado lejano y yo ya no podré aguantar mucho más; esperemos que el otoño pueda darme un respiro, si es que soy capaz de llegar a él. Quizá antes me ayude alguna benigna tormenta en un año que se espera especialmente seco...

Sólo me queda confiar, sin suerte ni destino que juegue conmigo. Confiar en que soy quien realmente creo y entregar todo mi ser a cada segundo.

miércoles, 8 de julio de 2015

Bandera blanca manchada de barro.

El espejo se quebró cuando me expuse a su juicio; tal vez sólo fue el reflejo de mi ánima rota.
Las arrugas de un tiempo que nunca fue lineal son los surcos del vinilo que producen la banda sonora de mi vida con sus graves y agudos, aunque más grave es haber perdido el norte y su magnetismo.
Es obvio que en algún momento indeterminado se ha producido la debacle y hoy es complicado reconducir la situación, pero aún más que quien decide rendirse nunca podrá saborear la victoria. Luchar no es obligatorio, es cierto, pero en la batalla es donde se muestra lo mejor de cada uno.
Toca resurgir como un fénix de sus cenizas; toca volar más alto que nunca.

Esvaeceuse.

Esvaeceuse,
sen que puidese quitarlle unha soa prenda.
Non marchou, esvaeceuse
e eu nin tan sequera puiden quitarlle os ollos de enriba.
A súa figura perdura na miña retina; xa non necesito coñecer máis. Aínda os hai máis cegos.